Blogs | De schouders van hoofdmeester Chibili


25 / 04

De schouders van hoofdmeester Chibili

door

Tirzah Schnater (fotograaf en journaliste) is in Kameroen om daar een serie portretten te maken van de mensen achter onze water- en onderwijsprojecten. Zoals een goed journaliste betaamt houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen.

 

In het dorp Three Corners Foe Bakundu is geen stromend water en geen elektriciteit. Je kunt er niet komen met een auto of een bus. De weg is smal, steil en vol stenen. Met mazzel bereik je het vanaf de hoofdweg in een half uurtje met een motor, zoals wij de heenweg. Met pech loop je de anderhalf uur vanwege de regen, zoals wij de terugweg.

 

Tot 2008 is er geen officiële school voor de 135 Three Corners kinderen. In de kerk wordt door enkele ouders lesgegeven. Maar in 2008 wordt Emmanuel Chibili als nieuwe hoofdmeester naar het dorp gestuurd om een echte school te starten. Een vindingrijke man met brede schouders die veel kunnen dragen, zo zal blijken.

 

three-corners


Chibili heeft eerder als buurman van een ziekenhuis in zijn eigen dorp Banga contact gelegd met mensen Livebuild, die daar een project uitvoeren. Hij heeft daar ook gezien dat zo’n project grondig mis kan lopen als het geld in verkeerde handen belandt.

 

Met de community van Three Corners bouwt hij lokalen en een lerarenkamer, in samenwerking met Livebuild komt er een goede cementen vloer onder en worden er drie toiletten neergezet: jongens, meisjes en staff. Three Corners heeft in 2013 een echte school. Chibili is naast leraar opzichter en secretaris van het hele project geworden. Hij zit er bovenop, wil geen Franc verloren zien gaan of in iemands zakken zien verdwijnen.

 

Met twee van zijn kinderen woont hij in een klein huisje naast de school, zijn vrouw geeft twee dorpen verderop les en heeft één kind onder haar hoede. Twee andere dochters zitten intern op een middelbare school (heel gebruikelijk in Kameroen). In het weekend en vakanties zijn ze bijeen in Banga.

 

hoofdmeester-chibili

 

Maar dit weekend is Emmanuel Chibili speciaal voor ons in Three Corners gebleven, en heeft hij de kinderen opgetrommeld om hun uniformen aan te trekken – het is ook nog eens vakantietijd – zodat wij kunnen zien hoe het er op de school aan toegaat. De trots straalt van hem af, maar hij is ook bezorgd omdat er maar drie leraren zijn (inclusief hijzelf) die meestal twee klassen tegelijk lesgeven en soms slechts de oppervlakte raken van wat de kinderen zouden moeten weten.

 

Samen met de ouderraad, die door Emilia getraind wordt binnenkort, moeten er minstens twee nieuwe leraren aangetrokken worden. Omdat er nu een echt gebouw staat, hoopt hij dat als een soort sneeuwbaleffect de leraren naar het dorp willen komen, ook al is het afgelegen.

 

We logeren in Three Corners in het huis van de Chief, de leider van het dorp, een functie die van vader op zoon gaat. Maar we worden door het dorp toch vooral gezien als de ‘gasten van meneer Chibili’, en dat baart Emilia zorgen. Er is veel onduidelijkheid en consternatie over onze komst, er gaat zelfs rond dat er in mijn tas een pak geld zit – in plaats van een hele hoop vuile was.

 

three-corners-school

 

Ik vraag me na een gesprek met hem vooral af in hoeverre de schouders van Emmanuel Chibili de opbouw van de school hier dragen, ten opzichte van die van de dorpsbewoners zelf. Wat als het gemis van zijn gezin te groot wordt? Of de last te zwaar? Het is ten slotte niet zijn dorp, niet zijn stam.

In Three Corners zie ik de kwetsbaarheid van een mooi Livebuild-project.