Blogs | Water: luxeproduct


09 / 04

Water: luxeproduct

door

Tirzah Schnater (fotograaf en journaliste) is in Kameroen om daar een serie portretten te maken van de mensen achter onze water- en onderwijsprojecten. Zoals een goed journaliste betaamt houdt ze ons op de hoogte van haar avonturen.  

 

Er is een kraan in de keuken van het guesthouse waar ik steeds aan wil draaien. Maar er komt niks uit. Het water komt in grote tonnen en jerrycans en wordt multifunctioneel gebruikt. Met het afwaswater spoel ik bijvoorbeeld de wc door. In mijn eigen guesthouse, waar ik eigenlijk alleen slaap, omdat het veel gezelliger is bij de andere vrijwilligers, is wél een douche en een wc met stromend water. Niks ligbad en stortdouche, een dikke tv, een kingsize bed of een computer op je hotelkamer. Nee, koud water uit de kraan, dat is pas echte luxe.

 

Deze eerste dagen volg ik vooral de drie verpleegkundigen Lia, Lia en Emily met mijn camera in hun werk in het katholieke Mount Mary Hospital in Buea. ‘We treat, but god heals’ is er het motto’. Elke dag begint om acht uur in de centrale wachtkamer met zingen, bidden en een korte preek van de arts of hoofdzuster Sister Louisa, een klein vrouwtje helemaal in het wit, met nonnenkap, die mij hartelijk ontvangt en van wie ik (bijna) overal mag fotograferen (dat heet hier ‘snap’, en werkelijk iedereen vraagt aan me: can you snap me too?).


blog-2-foto-2-de-operatiekamer

 

 In het Mount Mary worden dagelijks operaties uitgevoerd en bevallingen gedaan. Zonder stromend water. Blonde Lia, of Lia 1, zoals we haar ook noemen, leidt mij rond in de verloskamer, waar ze twee dagen geleden een vrouw heeft helpen bevallen van een jongen. Al het bloed, en dat is nogal wat zegt ze, wordt erna uitgeborsteld in een gootsteen in de hoek, want er mag niks met bloed naar de wasserij.

 

Hoe doen ze het, vragen we ons af. We snappen ook meteen dat het niet altijd goed gaat, en dat het gebrek aan water en hygiëne mede maakt dat de baby- en moedersterfte bij bevallingen veel hoger is dan bij ons. Als ik Lia later op de foto zet met een blakende baby, zien we gelukkig dat het ook vaak goed gaat. Van de oma van het kind dat zij ter wereld heeft geholpen krijgt ze dezelfde dag een waardevol cadeau: een fles water.

 

blog-2-foto-1

 

Vanaf donderdag ben ik straks twee weken op pad met Emilia, de projectcoördinator van Livebuild in Kameroen. Ze komt uit Buea, is bijna 29, en heeft een minor in antropologie en een master in geschiedenis gedaan. Ik heb haar al twee keer ontmoet om elkaar wat te leren kennen. Ik mag haar Emmi noemen. Inmiddels weet ze van alles over mijn leven in Utrecht en ik over dat van haar (ze is net verloofd!).

 

Ik laat mijn laptop op haar advies achter in het guesthouse, want ze is bang dat die sneuvelt onderweg, en dus zal ik pas weer bloggen als ik de 17april terug ben in Buea. Onze eerste stop: het waterproject in Nchemba I. Dan gaan we verder naar het Dream Center in Mamfe, en naar Three Corners Foe Bakundu, waar twee schoolprojecten door Livebuild ondersteund worden. Bij terugkomst zal ik er alles over vertellen, vooral over de mensen van wie ik portretten heb gemaakt. 

 

Eén van die mensen die ik zeker ga portretteren is Emilia zelf. Haar drive en heldere blik zijn bewonderenswaardig. Ze vertelde me in onze eerste ontmoeting dat er in veel van de dorpen meer bier is te krijgen dan water, en dat zou andersom moeten zijn. ‘Because water is life’, zegt ze.